Ontdek West-Griekenland (met de camper natuurlijk)
Praktische informatie
Hoe kom je in West Griekenland met de camper?
Er zijn twee logische manieren om met je camper in West Griekenland te komen: over de weg via de Balkan of met de veerboot vanuit Italië.
1. Over de weg via de Balkanlanden
Je rijdt door Duitsland, Oostenrijk of Slovenië en zakt dan via Kroatië, Montenegro en Albanië af naar de noordwestelijke grens van Griekenland. Ik heb deze route genomen en het is avontuurlijk, je rijdt door veel verschillende landschappen en langs allerlei mooie bezienswaardigheden. Maar het kost wel tijd en vraagt wat flexibiliteit, grensovergangen kunnen druk zijn en reis je zoals ik in het najaar en de winter, dan zijn veel campings gesloten.
2. Met de boot vanuit Italië naar Igoumenitsa
De meest ontspannen optie is de ferry van Italië naar Igoumenitsa. Je rijdt dan bijvoorbeeld naar Ancona of Bari en vaart van daaruit met camper en al naar Griekenland. Je bespaart flink wat kilometers en komt uitgerust aan. De tickets voor deze overtocht boek je gemakkelijk via Direct Ferries.
Temperatuur in de winter
Over het algemeen is het in Griekenland een paar graden kouder dan in Spanje en Portugal. Vooral de hogere luchtvochtigheid maakt dat de gevoelstemperatuur lager ligt dan wat je leest op de weer-apps. Ik had geluk: deze winter was het in Griekenland opvallend goed weer, terwijl het in Spanje en Portugal vrij koud en nat was. Maar over het algemeen heb ik vaker de verwarming aan gehad en vaker een dikke trui gedragen dan in de Algarve.
Overnachtingsplaatsen
Vrijwel alle campings en camperplaatsen zijn in de winter gesloten. In heel Griekenland zijn hooguit tien à vijftien campings het hele jaar open. Dat betekent dat je eigenlijk gedwongen bent om wild te staan. Dat is lastig: de officiële wet kent alleen ‘wild staan mag niet’, aanpassingen als ‘gedoogplaatsen’ en ‘wel parkeren/niet camperen’ kent men hier niet. Er zijn plaatsen die onder camperaars bekend staan als gedoogplaatsen, daar zal je niet zo snel een boete krijgen, maar je kan er wel weggestuurd worden. In bijvoorbeeld Nafplio is zo’n ‘gedoogplaats’ maar de politie komt iedere avond controleren op parkeren/camperen en maakt zelfs opmerkingen over een openstaand dakraam. Gelukkig gaat het meestal goed: dan sta je ongekend prachtig aan een haventje of aan een strandje.
Een ander nadeel van het niet open zijn van campings is dat er nauwelijks mogelijkheden zijn om je zwart en grijs water te lozen. Het is dus een kwestie van nauwkeurig plannen hoe lang je met je toiletcassette kan doen en dan racen naar de dichtstbijzijnde open camping en daar lozen. Je ziet helaas dat veel camperaars in de natuur en in zee lozen.
In de zomer is dit natuurlijk een heel ander verhaal. Dan zijn er vele mooie campings in West-Griekenland te vinden.
Propaan gas
Voor ik in Griekenland aankwam dacht ik dat propaangas een groot probleem zou worden, maar dat valt erg mee. Je moet alleen geen haast hebben: er zijn voldoende winkels/bedrijven waar je je lege fles kan inleveren en je volle fles een of twee dagen later weer op kan halen. Wel moet je niet al te gehecht zijn aan je eigen fles, want je krijgt lang niet altijd je eigen fles terug.
Drinkwater
Er zijn mensen die het kraanwater overal drinken en er zijn mensen die het nergens drinken. Er zijn er die er niks van merken en er zijn er die er ziek van worden. In Kalamata heb ik het kraanwater wel gedronken, vooral ook omdat ik het de Grieken zelf zag drinken. Daar waar ik de Grieken zelf met flessenwater zag sjouwen, dronk ik ook alleen maar flessenwater.
Wegen
De wegen die op Google Maps geel gemarkeerd zijn, zijn prima te rijden. Van de witte wegen zijn de dikke wegen meestal heel goed te doen en bij de dunne witte wegen zou ik eerst maar even goed kijken of dat wel een goed plan is. Vaak zijn dat eenbaanswegen en wanneer het dan ook nog langs een afgrond gaat, is het best vervelend wanneer er dan een tegenligger aankomt.
De bergen in Griekenland zijn hoog en steil en dat betekent dat je vaak haarspeldbochten en steile wegen moet rijden en ook dat je vaak langs een ravijn rijdt, zonder iets tussen jou en de afgrond in. Dat is niet altijd prettig!
Ik ben geen raadselachtige verkeersborden tegen gekomen, wel is het lastig dat plaatsnamen vaak alleen in het Grieks geschreven staan, maar dat went wel. De Grieken rijden fatsoenlijk, dus dat is geen probleem.

West-Griekenland: uitgestippelde route langs de mooiste plekken
Begin november verliet ik Bosnië Herzegovina waar ik uitgebreid rond had gekeken. Omdat ik toch al zover zuidelijk was, besloot ik de winter door te brengen in Griekenland. Ik ging vrij snel naar Kalamata, waar volgens iedereen het beste overwinterklimaat heerst. Daarvoor moest ik dus de hele kust van het vasteland van Griekenland afzakken. Dat kan heel snel, maar gelukkig hoeft het niet.
Ioannina
De camping van Ioannina is het terrein van de roeiclub van de stad. Met als automatisch gevolg dat je prachtig aan een meer staat. Ik wilde hier even uitrusten van de toch wel lange reis. Dat werd iets langer dan verwacht: NL-alert werkt prima en ik kreeg die eerste avond een waarschuwing dat er de volgende dag een flinke storm zou zijn in Ioannina. Het regende al, dus ik liep snel naar de dichtstbijzijnde winkel, een shop bij een benzinepomp, om voor een paar dagen eten in te slaan. Ik parkeerde Lily de Campert een paar meter verder naar achter voor als het water van het meer omhoog zou komen en met de kop in de wind voor als het echt ernstig werd. Uiteindelijk viel het allemaal wel mee en twee dagen later kon ik toch echt op de fiets het centrum van Ioannina verkennen, een gezellige stad, met veel terrasjes en restaurants, ik voelde me echt in Griekenland.
Ioannina is vooral een hele grote stad in een prachtige omgeving met bergen en ravijnen. Voor die omgeving had ik nu geen tijd. De grootste bezienswaardigheid van de stad zelf is het eilandje in het meer: Nisos Ioannion. Op het kleine eilandje staan maar liefst zes Byzantijnse kloosters. Op het vasteland van Ioannina zijn het kasteel en de moskee uit de Ottomaanse tijd leuk om te bezoeken.
Camping Ioannina: Park4Night site nummer 11058, camping Limnopula, het terrein van de roeiclub, de administratief medewerker van de roeiclub komt langs voor de registratie.
Igoumenitsa en Plataria
Vanuit Ioannina reed ik naar de havenstad Igoumenitsa aan de kust. Het is belangrijk hier om ‘tolwegen vermijden’ aan te zetten in de navigatie. Dan rijd je over een uitstekende en prachtige weg door de bergen. Ik kwam langs het monument voor de plattelandsvrouwen, langs de Vrosinas brug die al heel vaak verwoest was in oorlogen en waarvan het dus een wonder was dat deze versie al best lang staat, maar vooral langs prachtige uitzichtpunten. Gelukkig moest ik heel vaak langzaam rijden vanwege de vele koeien, geiten en honden op de weg, maar daardoor kon ik ook goed om me heen kijken.
Mijn volgende stop was niet Igoumenitsa zelf maar Plataria, een klein dorpje ten zuiden van Igoumenitsa. Volgens Park4Night was daar een kleine camperplaats aan het strand en dat leek me wel wat. Kom je hier dus aan met de boot, dan kan je direct doorrijden. Plataria bleek een heerlijk dorp, precies wat ik nodig had: een baai met strand en een haventje. Vrijwel alles was dicht, maar een taverne voor de lokale bevolking en een restaurant waren open. Wat heb je nog meer nodig?
Camping Plataria: Park4Night site nummer 389951, een uitstekende basis camperplaats aan de rand van het dorp en aan zee. De eigenaar komt ’s avonds (soms ’s morgens) het geld ophalen.
Syvota
Ik had het prima naar m’n zin gehad en het bleek lastig om weg te rijden uit Plataria. Nog voor ik het dorp uit was, wees een passerende auto mij op mijn voorband: die was wel heel erg zacht. Ik ging dus niet snel weg uit Plataria, maar reed naar het benzinestation om de band op te pompen. Ondanks dat ik a-technisch ben, zag zelfs ik het euvel meteen: een complete en best wel grote schroef in de band! De mevrouw van het benzinestation verwees me naar een werkplaats tweehonderd meter verderop. En wat altijd zo verbazingwekkend is: ik werd meteen geholpen, Lily op de krik, wiel eraf, band eraf, repareren en de hele handel er weer op. Twintig eurootjes armer was ik echt op weg.
Ik wilde de kustweg rijden en kwam uit in het volgende dorp, Syvota, waar ik koffie dronk. Tot dan toe was de weg prachtig, maar smal en kronkelig geweest en volgens Google Maps werd dat er niet beter op. Ik besloot toch maar de grotere weg te nemen, haast had ik niet, maar het hoefde nou ook weer geen weken te duren voor ik in Kalamata aankwam. Dus ik reed terug naar Plataria en nam de grotere weg zuidwaarts.
Parga
Parga was een prima volgende stop: een prachtig dorpje aan een baai. De huizen zijn tegen de berg op gebouwd en aan de waterkant is een gezellige boulevard met veel terrasjes. Parga heeft eeuwenlang deel uitgemaakt van de Venetiaanse republiek en eigenlijk merk je dat wel: het voelt een beetje Italiaans aan. Het is tegenwoordig wel een echte charterbestemming en een officiële camperplaats is er niet, maar je mag er overnachten op een voormalig campingterrein tussen de olijfbomen. Parga staat vooral bekend om de prachtige natuur in het binnenland en dan vooral de rivier de Acheron. Hier zijn warmwaterbronnen en je kan er zwemmen, varen en eindeloos wandelen. Voor mij was het de verkeerde tijd van het jaar, maar het schijnt er helemaal prachtig te zijn.
Vanuit Parga reed ik een best wel groot stuk door naar Preveza. Natuurlijk stopte ik een flink aantal keren voor prachtige uitzichten. Op een bepaald punt nam ik de verkeerde weg en dat bleek per ongeluk een goede keuze te zijn. Ik reed zo’n beetje bijna tegen een enorme muur op. Dat bleek de stadsmuur van Nicopolis te zijn. Geen oud-Griekse stad, maar Romeins van zo rond het jaar 0. Het moet echt een enorme stad geweest zijn, want die muur ging een heel eind door! Even verderop lag nog meer Nicopolis: een groot theater.
Parga: Park4Night site nummer 43250. Een beetje een vreemde plaats om te overnachten, een typisch geval van ik weet niet of het mag, maar het kan wel. Een olijfboomgaard die eruitziet alsof het ooit een camping is geweest.
Preveza
Het havenstadje Preveza was een heel prettige verrassing: een heel gezellig stadje met smalle straatjes en eindeloos veel terrasjes en winkeltjes. De stad ligt op de route naar het populaire eiland Lefkada en trekt daarom meer bezoekers dan je zou verwachten, want echte bezienswaardigheden zijn er niet in de stad.
Natuurlijk had ik veel langer over deze rit kunnen doen en het prachtige eiland Lefkada kunnen bezoeken, maar ik was onderweg naar Kalamata omdat het daar het meest aangename winterweer is. Dat betekende dat ik van Preveza naar Patras moest rijden en dat kan op twee manieren: de tunnel en de weg om de baai heen. Ik nam die tweede optie, om de baai heen, maar eerlijk gezegd had ik net zo goed de tunnel kunnen nemen, want heel spannend was het niet. Ik miste zo wel het strand van Mytikas wat iedereen mij later vertelde dat het heel erg mooi en fijn is.
Wanneer je bij Patras aan komt moet je kiezen: de pont of de brug. De brug kost best wel serieuze tol en is duurder dan de pont. Maar de brug is wel erg mooi, heel erg mooi zelfs en ondanks dat ik er vanaf de pont waarschijnlijk nog mooiere foto’s van had kunnen maken, wilde ik per se één keer in mijn leven over deze brug rijden. Ik koos de brug en arriveerde in de Peloponnesos.
Preveza: Park4Night site nummer 315704. In Preveza mag je overnachten op het haventerrein: Het is een enorm groot terrein en er is altijd wel een plaatsje te vinden.

Ionion Blue
Nadat ik de brug naar Patras over was, was ik op de Peloponnesos, een bij iedereen geliefd stuk van Griekenland. Prachtige stranden, mooie bergen en heel veel bezienswaardigheden. Ik reed langs de westkust naar Kalamata, waar ik de winter zou doorbrengen.
Patras is een grote havenstad. Er is ongetwijfeld heel veel te zien, maar ik had geen zin in een grote stad, dus ik reed door. Ik had ook een bestemming in m’n hoofd: onderweg krijg je best weleens tips van ‘daar is het leuk’ en ik had al tijden in mijn hoofd dat ik naar Ionion Blue wilde. Dit is een taverne aan het strand, met een grasveld ernaast, waar je gratis mag staan zolang je maar af en toe wat eet in de taverne. Dankzij de campers, kan deze taverne de winter open blijven.
Ik moet zeggen: Ionion Blue maakte alles waar wat ik erover gehoord had: letterlijk aan het strand, een prachtige camperplaats en heerlijk eten. Wat wil een mens nog meer? Bovendien had ik het geluk dat er tegelijkertijd met mij een paar heel aardige mensen stonden en ’s avonds aten we met z’n allen in de taverne.
Ionion Blue: Park4Night site nummer 68179, de perfecte camperplaats aan het strand met taverne.
Arkoudi
Ik begon een beetje het ‘Griekse tempo’ te pakken te krijgen en vanuit Ionion Blue reed ik helemaal niet zo heel veel verder tot aan Arkoudi. Ook hier weer een slimme taverne die zijn parkeerplaats ingericht heeft als camperplaats. Met het prachtigste uitzicht dat je je maar kan indenken!!! Arkoudi is een bekende bestemming voor pakketreizen en heeft dus grote hotels, maar die waren deze tijd van het jaar allemaal gesloten.
Iedereen die deze route rijdt, moet absoluut naar Olympia dat even verder in het binnenland ligt. Dit is niet alleen een van de grootste opgravingen uit de Griekse oudheid, maar ook de bakermat van de Olympische Spelen die daarom ook zo heten. Olympia was een religieus heiligdom met onder andere de tempels van Zeus en Hera. Dit is waar de Olympische vlam iedere vier jaar wordt aangestoken. In Olympia werden om de vier jaar de Olympische Spelen gehouden. Sinds 776 voor Chr., het begin van de Griekse kalender, zijn de namen van de winnaars hier opgeschreven.
Ik was er al twee keer geweest en mocht deze keer dus heiligschennis plegen en doorrijden. Langzaamaan werd het hoog tijd om eens een wasje te draaien. De uit West-Europa bekende Revolution wasmachines zijn er niet in Griekenland, dus het was even zoeken. Een paar jonge Duitsers hebben een uitstekende wasserette ‘voor campers’ opgezet, net na Zacharao, de Filia laundry. Ze begrijpen prima dat je moet wachten tot je was klaar is, dus kan je er koffie drinken, lunchen, kletsen, ze hebben uitstekende wi-fi en alles wat de camperaar zoal nodig heeft.
Ze zijn ook populair bij de bewoners van Paralia Elea Beach, tien kilometer zuidelijk. Dit is een voornamelijk Duitse ‘hippie’ commune in beschermd natuurgebied. Het natuurgebied is beschermd omdat er zeldzame schildpadden hun eieren leggen en er dus kleine schildpadjes van de wal naar zee lopen. Niet een gebied waar je zware campers wilt hebben die lozen. Er zijn dus ook plannen om deze illegale camperplaats te sluiten, maar de Grieken zijn niet zo snel.
Ik sloeg het over en overnachtte in Kalo Nero. Voor mij was het precies dat: een overnachting. Wel mooi aan zee, maar het regende en waaide en ik had niet de indruk dat er erg veel te zien was.
In Arkoudi stond ik op Park4Night site nummer 161549. De parkeerplaats van een taverne, met services en met een van de mooiste uitzichten ooit. In Kalo Nero stond ik op Park4Night site nummer 11064. Dit is een op zich prachtige parkeerplaats aan het strand, maar toen ik er stond, regende het. Dit is typisch zo’n parkeerplaats waar overnachten in de winter gedoogd wordt en in de zomer bekeurd.
Pylos en Methoni
Mijn volgende stop was Pylos: een pittoresk dorpje met een heel leuk centraal plein, omzoomd door terrasjes. Laten we wel zijn: ieder dorp in de Peloponnesos heeft archeologische opgravingen en een museum en een kasteel en … en … Het allemaal bekijken heeft niet zoveel zin, tenzij je de Griekse oudheid als hobby hebt. En ook de opgravingen van Pylos heb ik niet bekeken.
Waar ik wel uitgebreid ben gaan kijken is het kasteel van Methoni, even zuidelijker van Pylos. Methoni is een van mijn lievelingsdorpjes waar ik al sinds … 1978 kom. Daar zit een heel verhaal achter, ja. Maar ik was blij weer in Methoni te zijn en het kasteel te bezoeken. Het kasteel dateert uit de middeleeuwen, uit de tijd dat de Venetianen hier de scepter zwaaiden. Maar het is een van de meest fotogenieke punten van de hele Peloponnesos. Vind ik.
Methoni: De parkeerplaats in Methoni waar ik stond heeft niet eens een vermelding op Park4Night. De camping, net buiten het dorp is ’s winters dicht en ik heb op de gewone parkeerplaats gestaan. Het kan, het mag niet.

Kalamata
Vanuit Methoni reed ik een keer door naar Kalamata. Kalamata heeft een heel prettige kleine camping even buiten de stad. Via de boulevard fiets je zo de stad in. Deze camping is het hele jaar open en ik wist dat er meer ‘digital nomads’ waren die deze camping in de winter als thuisbasis hebben. Ook ik heb er drie maanden doorgebracht en in die tijd twee boeken geschreven: ‘met de camper door Noord-Duitsland’ en ‘met de camper door Bosnië en Herzegovina’.
Natuurlijk kwam ik ook weleens de camping af. Vaak om even wat te lunchen op een van de weinige terrasjes aan de boulevard die open waren, maar soms fietste ik ook naar de haven of helemaal de stad in. Kalamata heeft maar een heel klein echt oud centrum: het plein en de straten rond het archeologisch museum van Messina. De stad is verder heel modern opgebouwd, dat komt doordat Kalamata in de loop der eeuwen regelmatig te lijden heeft gehad van aardbevingen en iedere keer weer opgebouwd moest worden.
Het moderne Kalamata concentreert zich rond het grote centrale plein, daar zijn de winkels, de terrasjes en ja, er is zelfs ook een kerstmarktje! Fiets je van de camping via de haven naar het plein, dan kom je langs het voormalige Centraal Station Kalamata. Dit is nu een heel mooi park, met speeltuinen en een taverne in het thema van de oude spoorwegen. Er staan oude treinen, rails en wissels opgesteld en ook veel speeltoestellen zijn in trein-thema.
Camping Fare is een leuke camping met aardige eigenaren, schaduw tussen olijfbomen en alle voorzieningen. Op campercontact te vinden onder sitecode 79836.
Mani en Stoupa
Na drie maanden Kalamata was mijn werk klaar en ging ik de Peloponnesos verder verkennen. Op het hele schiereiland is ongelooflijk veel te zien en er zijn enorm veel leuke dorpjes en prachtige stranden. Met andere woorden: het is onmogelijk om alles in een keer te zien. Ook ik moest een selectie maken.
Wanneer je bij Kalamata doorrijdt, kom je op de middelste van de drie ‘vingers’ van de Peloponnesos: Mani. Mani is anders dan de rest van Griekenland. Het is een apart volk, met een eigen cultuur en een eigen geschiedenis. De bergen van Mani zijn hoog, heel hoog, het kan er in de winter dan ook flink koud worden en zelfs sneeuwen. En de wegen zijn vaak smal en wie last van hoogtevrees heeft, kan beter omrijden.
Mijn eerste stop na Kalamata was Stoupa. Alweer een leuk dorp aan een mooie baai. En … Stoupa staat erom bekend dat het zo’n beetje het enige echte fietspad van Griekenland heeft: van Stoupa naar Agios Nikolaos. En het is een prachtig fietspad over de rotsen langs de zee. Agios Nikolaos blijkt bijna nog leuker dan Stoupa zelf!
Stoupa: De camping van Stoupa bleek ondanks andere berichten niet open te zijn, maar een vriendelijke dame verwees me naar de grote parkeerplaats bij de nieuwe kerk en daar stonden meer campers. Deze plaats is onbekend bij de apps.
Gythion
Via Areopoli op Mani reed ik naar Gythion. Ik hoorde dat het een leuk plaatsje is, maar vooral ook dat het een prachtige ‘gedoogplaats’ voor campers heeft net buiten de stad en bij een scheepswrak. Dat moest ik natuurlijk zien. Nou bestaat ‘gedogen’ niet in de Griekse wet, maar het lijkt erop dat je hier inderdaad, in ieder geval in de winter, redelijk legaal staat. Aan het strand ligt het fotogenieke scheepswrak ‘Dimitrios’ dat hier in de jaren ’80 strandde. Hoe, wat en waarom is niet duidelijk, het gerucht gaat dat het schip sigaretten of misschien zelfs drugs smokkelde. Maar het ligt er nu mooi te liggen en is makkelijk via het strand te bereiken.
Gythion: Park4Night site nummer 16704. Een prachtige plek net achter de duinen, waar camperen in ieder geval in de winter gedoogd wordt. Op loopafstand van het scheepswrak, de stad zelf is wat verder weg.
Monemvasia
Na een paar dagen aan het strand te hebben gestaan in Gythion ging ik naar Monemvasia, een grote hoge rots die voor de kust ligt. Vroeger zat hij vast aan het land, maar sinds de aardbeving van 375 ligt de rots voor de kust en is inmiddels met het vasteland verbonden door een dam. Op zich is een rots voor de kust niet bijzonder, maar deze wel. In de 6e eeuw werden de Laconiërs die in deze contreien woonden, opgejaagd door mensen uit het noorden. Ze vluchtten naar de rots en bouwden aan de achterkant een stad die dus niet te zien was (en is) vanaf het land. De stad groeide en bloeide en er kwam zelfs een boven- en een benedenstad: boven voor de elite en onder voor het gewone volk zodat er letterlijk op neergekeken kon worden. Monemvasia lag natuurlijk ontzettend strategisch en iedereen wilde er dus de baas zijn: Byzantijnen, Venetiërs, Turken, de paus uiteraard, Russen en uiteindelijk de Grieken zelf ook nog eens.
Aan het begin van de vorige eeuw was de stad zo goed als verlaten, maar inmiddels is het een toeristische trekpleister. Van de bovenstad is niet veel over, alleen de muren die over de hele bovenkant lopen. De benedenstad is erg leuk om doorheen te slenteren.
Monemvasia: Park4Night site nummer 56938. Een prima plek in de haven.
Nafplion
Nafplion werd onmiddellijk mijn favoriete stad van Griekenland. Het is mooi, het is gezellig, er is veel te zien, maar het is ook modern en arti. Je kan met de camper op een aparte parkeerplaats aan de haven staan en je wandelt zo de stad in. Een heerlijke stad met leuke winkelstraatjes, gezellige terrasjes, overheerlijke restaurants en maar liefst drie kastelen om te bezoeken. En ook wat modernere geschiedenis: de eerste president van Griekenland werd hier in 1831 doodgeschoten.
Een beetje vreemd is het verhaal achter de Leeuw van Beieren, die hier ligt. Toen Griekenland officieel door andere landen in 1832 als onafhankelijk erkend werd, vond men dat er ook een koning moest zijn en die moest uit de Europese adel komen. De eer ging naar de 17-jarige Otto van Beieren en hij nam ter bescherming wat soldaten van thuis mee. Helaas overleden zijn soldaten al snel aan de tyfus en daarom slaapt de leeuw daar nog steeds. Maar het is wel een hele mooie leeuw.
Nafplion: Park4Night site nummer 324928. Een parkeerterrein aan de haven van Nafplion waar campers gedoogd worden. Wel oppassen: de politie controleert streng, heel streng op het onderscheid tussen parkeren en kamperen.


Epidaurus
Rijd je van Nafplion iets naar het noorden, dan kom je langs Mycene, een van de mooiste opgravingen op de Peloponnesos. Maar er zijn heel veel opgravingen en ik had bedacht dat ik Epidaurus en Korinthe ging bezoeken en zelf vond ik dat wel genoeg.
Een paar kilometer van Epidaurus is een Duitser een camperplaats begonnen en dat is de enige camperplaats die alle voor ons herkenbare eigenschappen van een comfortabele camperplaats heeft. Dat is best wel eens fijn. Nog fijner is dat je van hieraf heel mooi kan fietsen naar Epidaurus.
De meeste opgravingen lijken eerlijk gezegd een beetje op elkaar: er zijn wat restanten van tempels en er is een groot theater. Verder zie je vooral de lijnen van de voormalige straten en huizen. En iedere opgraving heeft een museum waar ze goed zorgen voor archeologische vondsten als beelden en sieraden.
In de winter zo’n opgraving bezoeken heeft als voordeel dat je er bijna in je eentje rondloopt, maar als nadeel dat er naderhand geen kopje koffie is. Even verderop, aan de kust, ligt ‘oud Epidaurus’ met vóór de kust, onder water de ruïnes van de oude stad.
Epidaurus: Camperstop Kalimera in Lygourio. Op Google maps staat nu dat deze tijdelijk gesloten is. Het is een prachtig aangelegde en vooral zeer comfortabele camperplaats.
Galatas en Poros
Na Epidaurus reed ik naar de laatste ‘vinger’ van de Peloponnesos, via Methana naar Galatas. Galatas ligt op het vasteland en van hieruit vertrekken bootjes naar de overkant naar het schilderachtige eiland Poros. Het is allemaal ongelooflijk mooi, maar wel heel erg toeristisch.
Galatas: Park4Night site nummer 33610. Een ruime parkeerplaats aan de haven van Galatas met prachtig uitzicht op Poros.
Korinthe
Mijn laatste stop op de Peloponnesos was Korinthe. Eerst Oud-Korinthe en daarna natuurlijk het Kanaal van Korinthe. Ook Oud-Korinthe is een grote opgraving met tempelresten en een theater. Grappig is dat langs de weg het Griekse theater aan de ene kant ligt en aan de overkant van de weg het Romeinse theater. Voor wie niet zo heel veel zin heeft in de opgravingen is Korinthe ideaal: je kan er grotendeels omheen fietsen en vanaf het terrasje van de bakker met de lekkere taartjes kan je zo door het hek kijken en dan heb je al heel wat gezien.
Het Kanaal van Korinthe snijdt dwars door de landtong die de Peloponnesos verbindt met het vasteland. Het is een prachtig gezicht en het is moeilijk voor te stellen hoe het aan het einde van de 19e eeuw gegraven is. Inmiddels is het te smal en te ondiep voor de steeds grotere zeeschepen, maar kleinere boten kunnen er nog steeds prima doorheen. Natuurlijk is er een complete toeristenkermis omheen gebouwd, maar daardoor kan je ook makkelijk parkeren en naar de brug lopen om de foto te maken.
Ga je daarna de brug over, dan verlaat je de Peloponnesos en kom je op het vasteland van Griekenland.
Korinthe: Park4Night site nummer 11047. Camperstop Aphrodite’s Water is een echte camperplaats en de familie ontvangt iedereen met open armen.

Klaar voor jouw reis naar West-Griekenland?
En dat was ‘m dan, mijn rondje West-Griekenland. Ik heb gereden, gekeken, gegeten, gefietst, gewerkt en gezwommen. Soms stond ik op de mooiste plekken aan zee, soms op een parkeerplaats waarvan ik me afvroeg of het nou eigenlijk wel mocht. Maar ik had het goed. West-Griekenland is prachtig en heel goed te doen met de camper.
Wil jij ook West-Griekenland met de camper ontdekken? Een camper kopen doe je het beste bij campermakelaar Motorhome Depot. Je kan er terecht voor allerhande campers. Dus of je nu een integraal camper wil kopen of een buscamper wil kopen, wij staan voor je klaar.